In de emmer onder de kar had ik een klein flesje water.
Ik haalde diep adem en schroefde de dop los.
Toen, voorzichtig bewegend, stopte ik de waterkoker in - maar niet helemaal. Ik laat het koord net los zitten om er onhandig uit te zien.
Met mijn andere hand goot ik water, niet in de waterkoker, maar direct op de uitlaat.
Er was een scherpe scheur en een flits van blauw.
De kantoorverlichting flikkerde en ging naar buiten.
“Oh Heer!” Eleanor schreeuwde. ‘Wat was dat?’
Ik heb een echte yelp laten horen.
“Mevrouw. Eleanor!” Ik huilde. “Ik was de waterkoker aan het inpluggen en die vonkte. Ik ben zo bang!”
“Meisje, wees voorzichtig met elektriciteit!” Ze knapte. “Ga de breker omdraaien. Het is bij de voordeur. Snel.’
Ik pakte mijn telefoon, zette de zaklamp aan en rende door de gang. Het elektrische paneel was aan de muur in de buurt van de receptie, gevuld met rijen schakelaars.
‘Het zijn er zoveel,’ riep ik. “Ik weet niet welke!”
‘De grote rode,’ schreeuwde ze terug. “Flip it up!”
Ik heb de hoofdschakelaar omgedraaid. De lichten brommen weer tot leven.
“Het is weer aan!” Ik schreeuwde.
“Goed. Stap nu hier in en help me. Deze uitlaat is helemaal nat.’
‘Komen!’ Ik schreeuwde.
Maar in plaats van naar de pauze te gaan, boog ik me naar haar bureau.
Haar computer was opnieuw opgestart en zat op het inlogscherm. De macht was aan.
Handen schuddend, drukte ik op de aan/uit-knop om deze weer volledig in te schakelen, en schoof vervolgens de goedkope zestien-gigabyte USB-drive die ik de avond ervoor had gekocht in een van de poorten.
Mijn hart hamerde in mijn oren.
Ik klikte door de mappen die ik haar honderd keer had zien openen: D: drive, Accounting, Internal.
En toen zag ik het.
Een dossier genaamd GOLDMINE.xlsx.
Ik lachte bijna om de naam.
Eerder die week had ik datzelfde bestand kort op haar scherm zien flitsen toen haar computer opnieuw was opgestart vanuit een update. Ze had het snel geminimaliseerd en een andere spreadsheet geopend met het label 'Loss_Report_Q4'.
Nu heb ik op GOLDMINE geklikt.
Er is een wachtwoordprompt opgedoken.
Natuurlijk.
Mijn geest racete.
Op de rand van haar monitor viel een gele kleverige noot mijn oog op: “Santi’s bday – 15.”
Ik heb Santi15 getypt.
Onjuist Wachtwoord.
Mijn maag flipte.
Ik keek naar haar bureaukalender. Eén datum werd omcirkeld in het rood: 25 december.
Ik heb 1225 getypt.
Onjuist Wachtwoord.
‘KT, wat duurt er zo lang?’ Eleanor schreeuwde vanuit de pauzeruimte. ‘Waar is de doek?’
Paniek klauwde naar mijn keel.
Denk eens.
Wat gebruiken mensen als wachtwoorden als ze niet willen vergeten?
Hun eigen namen.
Hun geboortejaar.
Ik herinnerde me dat ze ooit had gezegd dat ze in 2003 was aangenomen, toen ze vijfentwintig was. Snel rekenen.
Ik heb Eleanor1978 getypt.
Het bestand geopend.
Rijen en rijen getallen vulden het scherm, samen met tabbladen voor verschillende jaren. Aan de ene kant waren er gescande contracten, grote klantennamen, overboekingen.
En op meerdere regels bleef één naam verschijnen.
Cradle & Sons LLC.
