De hond was weerloos en deze man leek het gevaar niet eens te begrijpen.
De beslissing kwam meteen. Ik pakte de dichtstbijzijnde rots en sloeg het autoraam in.
Het alarm sloeg, voorbijgangers draaiden zich om, maar ik kon niet langer wachten.
De deur openend, trok ik de hond uit de hitte en verstikkingsval. Hij was zwak, maar leefde.
Ik begon hem meteen water te geven, de spanning en angst te voelen opheffen.
Toen rende de eigenaar de parkeerplaats op - rood van woede en zweet. Zijn woorden waren hard, maar ik wist het: vandaag had ik een leven gered, en dat was waar het vooral om ging.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
