Het was zijn moeder.
Haar knieën knikten bijna. Verward en beschaamd mompelde ze een verontschuldiging en hing op.
Nog steeds buiten adem belde hij de tweede contactpersoon.
Haar schoonzus reageerde lachend, vanwege het mislukte diner, en vroeg hoe haar dag was verlopen.
Een gevoel van opluchting overspoelde haar, onmiddellijk gevolgd door schaamte. De tranen stroomden over haar wangen terwijl ze naar haar telefoon staarde. Hoe kon ze aan hem twijfelen? Hoe kon ze toestaan dat onzekerheid zoiets moois vergiftigde?
Er bleef slechts één naam over.
“De vrouw van mijn dromen.”
Zijn zicht vertroebelde toen hij op de "Bellen"-knop drukte en in stilte zijn excuses aanbood aan het universum voor zijn gebrek aan vertrouwen.
Zijn telefoon ging ook over.
Het geluid klonk vreemd in haar oren: afstandelijk, leeg.
Hij antwoordde langzaam.
De stem van haar man bereikte haar, lieflijk en geamuseerd.
“Hé… waar bel je vandaan?”
De kamer helde over.
Ze beëindigde het gesprek zonder een woord te zeggen en zakte huilend op de grond, tot haar borst pijn deed. Toen hij wakker werd en haar in die toestand aantrof, biechtte ze alles op: de twijfel, de angst, de schaamte.
