Ik ben binnen. “Ik ben dus de vrouw aan de muren?”
Hij zag er gebroken uit. ‘Ik wilde niet dat je er zo achter zou komen.’
Hij wist dit vijf jaar lang: het vroege stadium van de Alzheimer.
Ik herinnerde me de laatste momenten: vergeten waarom ik de kamer binnenkwam, worstelend met een bekend recept, tijdelijk de naam van mijn kleinzoon vergetend.
"Je hebt je voorbereid op de dag dat ik je zal vergeten," zei ik.
‘Als je me vergeet,’ antwoordde hij, ‘zal ik het ons voor ons beiden herinneren.’
Die avond liet hij me de schilderijen zien. Onze eerste ontmoeting. Onze bruiloft. De geboorte van onze kinderen. En dan nog een – ik, verward, afstandelijk.
Op het doek van 2032 schreef hij:
“Zelfs als ze mijn naam niet weet, zal ze weten dat ze geliefd is.”
Daaronder schreef ik:
“Als ik al het andere vergeet, hoop ik me te herinneren hoe hij mijn hand vasthield.”
We besloten om een experimentele behandeling te proberen, ongeacht de kosten.
Ik begon een dagboek. Ik schrijf namen, herinneringen en details op. Vorige week was ik de naam van mijn dochter vergeten. Ik schreef: "Iris. Bruin haar. Vriendelijke ogen.’
Gisteren heb ik dit toegevoegd:
Ontdek meer
Stressverzachtende producten
Fitnessapparatuur
Hulpmiddelen voor het organiseren van het huis
“Als ik op een dag Henry niet meer herken, zeg me dan: ‘Hij is je hart.’ Dat is hij al 60 jaar. Zelfs als je geest je in de steek laat, vertrouw dan op de liefde die overblijft.’
Herinneringen kunnen afnemen.
Maar ik hoop dat de liefde blijft.
Om alle kookstappen te leren, gaat u naar de volgende pagina of klikt u op de (>) knop en vergeet niet te delen met uw vrienden op Facebook.
