Toen mijn verbeelding het overnam,
hoorde ik ze zachtjes lachen, en toen niets meer. Complete stilte.
Ik stond als versteend in de gang. Mijn hart bonkte harder dan een trommel van een fanfare. En toen, zonder erbij na te denken, draaide ik aan de knop.
De lamp gaf een zacht licht. Ik haalde diep adem… klaar voor alles. Althans, dat dacht ik.
En wat ik zag, ontnam me letterlijk de adem: mijn dochter, zittend op de grond met een koptelefoon op, legde vol passie wiskundige formules uit aan haar vriendin die volledig verdiept was in een schrift. Om hen heen lag een slagveld van plakbriefjes, markeerstiften en een bord met zelfgebakken koekjes dat nog onaangeroerd was.
Een scène die alles in perspectief plaatst.
