Elke zondag is het hetzelfde tafereel: mijn 14-jarige dochter sluit zich op in haar kamer met haar vriendje. Een beleefde, lachende jongen, altijd met een perfect « Goedemorgen, mevrouw. » Niets om over te klagen, eigenlijk. En toch fluistert er elke week een stemmetje in mijn hoofd: « Wat als ze meer doen dan alleen praten? »
Ik heb altijd gedacht dat ik een ruimdenkende moeder was, zelfs een coole. Maar die zondag sloeg mijn fantasie op hol. Het soort scenario dat we allemaal in stilte in ons hoofd afspelen, omdat we nieuwsgierig, bezorgd… en o zo menselijk zijn.
Ik raakte in paniek toen ik de deur van de kamer van mijn tienerdochter opendeed. Wat ik daar aantrof, verraste me enorm.
