Het is een zin over ons.
1. Het jaar dat alles in de vriezer ging
2020 was het jaar dat de wereld collectief naar de vriesdeur reikte.
De plannen werden opgeschort. Dromen waren verpakt in plastic. Relaties werden op ijs gezet. Hele versies van onszelf werden afgesloten met de hoop dat we op een dag – toen het veilig was, wanneer het normaal was, wanneer het voorbij was – ze weer konden uitschakelen.
Bevriezen is een daad van zorg. Het is geen vernietiging, het is behoud. Je bevriest iets omdat je niet wilt dat het bederft. Je bevriest het omdat je gelooft dat er een toekomst zal zijn waar het weer nodig is.
In die zin was bevriezen het meest hoopvolle wat velen van ons in 2020 deden.
We bevroor routines: ik kom later weer terug in de sportschool.
We bevriezen ambities: ik zal solliciteren als het rustiger wordt.
We bevroor identiteiten: dit is niet wie ik echt ben; het is gewoon tijdelijk.
“Zij” zou een brood kunnen zijn, ja – maar ze zou ook een versie van jezelf kunnen zijn. Degene die bestond voordat alles stopte. Degene die momentum had. Degene die echte kleding droeg en plannen maakte zonder noodclausules.
We zetten haar in de vriezer en zeiden tegen onszelf dat het voor haar eigen bestwil was.
2. Wat Bevriezen Echt Doet
Iedereen die ooit bevroren voedsel heeft, weet dit: bevriezen houdt de tijd niet helemaal tegen. Het vertraagt het, maar het verandert dingen op subtiele manieren.
Texturen verschuiven. Vocht herverdeelt. IJskristallen vormen zich.
Wanneer je iets lang genoeg bevriest, komt het niet precies terug zoals het was. Het kan nog steeds goed zijn – soms zelfs geweldig – maar het zal anders zijn.
Hetzelfde geldt voor mensen.
