Maar als je zwanger bent, bepaal je nooit alleen zelf. Elke keuze lijkt onzichtbare gevolgen te hebben voor dit kleine wezen dat nog moet komen, en deze verantwoordelijkheid verwoestte me.
De verontrustende woorden van een vader
Toen kwam Paul, mijn vader, tussenbeide. Hij kwam naar me toe, ging voor me zitten, met die ernstige zachtheid die alleen ouders kunnen opbrengen. Hij stelde rustig voor dat ik zou kunnen wachten, dat ik vooral moest nadenken over het welzijn van de baby. Toen flapte hij een zin eruit die ik nooit zal vergeten: hij vertelde me dat hij in het verleden een soortgelijke fout had gemaakt, toen mijn moeder zwanger was.
Deze openbaring raakte me als een hamerslag. Mijn vader, die ik altijd als morele pijler had gezien, leek me ineens anders. Toch hebben zijn woorden mij doen aarzelen. Wat als het verlaten van Julien in deze emotionele toestand destructiever dan heilzaam was? Wat als stress schadelijker was dan wachten?
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
