Ik heb het op een zichtbare plek gezet. Ik heb gewacht. Ik zag mensen passeren.
De eerste ging voorbij... zonder te stoppen.
De tweede... draaide niet eens zijn hoofd.
De derde... zocht even... en vertrok.
Minuten zijn uren geworden.
En niemand... stopte.
Het ging niet om waardering. Het ging niet om lof. Het was gewoon dat simpele moment... waar iemand echt stopt en ernaar kijkt.
Maar dat moment kwam niet.
En toen... brak er iets in mij.
Ik begon mezelf af te vragen: "Is dat niet goed genoeg?"
“Heb ik mijn tijd verspild?”
‘Misschien heeft het geen waarde.’
Gedachten zijn steeds moeilijker geworden. Emoties hebben zich verzameld. En even wilde ik alles opgeven.
Maar toen besefte ik iets.
Ik deed het met liefde.
En dat kan niemand van mij aannemen.
Misschien heeft de wereld het toen niet gezien... maar dat betekent niet dat het niet de moeite waard is om te zien.
Misschien was het niet het juiste moment.
Of misschien... was de juiste persoon nog niet verschenen.
