Ik weet niet of iemand deze regels zal lezen... maar ik heb het gevoel dat ik dit verhaal moet vertellen. Want het gaat niet alleen om een creatie. Het gaat om opwinding. Over de ziel. Over die momenten dat je je best doet... en toch lijkt de wereld het niet te merken.
Het begon allemaal op een gewone dag. Ik had een paar eenvoudige materialen voor me, dingen die anderen zouden hebben weggegooid zonder twee keer na te denken. Maar voor mij hadden die stukken potentie. Ze hadden het leven. Ze hadden een verhaal dat wachtte om verteld te worden.
Ik begon langzaam te werken. Zonder haast. Met zorg. Met geduld. Elk detail was belangrijk. Elke kleine imperfectie werd gecorrigeerd. Niet omdat ik wilde dat het perfect was... maar omdat ik eerlijk wilde zijn.
Het is uren geleden. Dan dagen. Soms werkte ik ’s avonds laat, toen de stilte compleet was en mijn gedachten konden bezinken. Op die momenten was het niet meer zomaar een voorwerp. Het was een deel van mij.
Ik heb emoties in hem gestopt. Ik heb herinneringen aangetrokken. We hebben hoop gesteld. En zonder het te beseffen, leg ik ook pijn.
Want soms worden de mooiste dingen geboren uit de momenten dat je niet meer weet hoe je moet uitdrukken hoe je je voelt.
Toen ik klaar was, was ik nog een paar minuten in beweging. Ik keek alleen maar. Niet omdat hij perfect was... maar omdat hij echt was. Hij was authentiek. Hij was van mij.
Op dat moment voelde ik trots. Een rustige, oprechte trots. Niet omdat ik indruk wilde maken op iemand... maar omdat ik wist hoeveel ziel ik in die creatie heb gezet.
...en toen besloot ik het aan de wereld te laten zien 
