Claire heeft de man nooit meer uit de trein gezien. Misschien was hij ongevaarlijk, misschien niet. Maar uiteindelijk maakte het niet uit. Waar het om ging was de les verstopt in die ongemakkelijke avond.
Liefde gaat niet alleen over grootse gebaren, jubilea of bloemen op tafel. Het gaat om aanwezigheid – ongezien, onwrikbaar en soms onverklaarbaar. Het gaat om vertrouwen dat sterk genoeg is om je te verankeren wanneer angst je dreigt weg te vegen.
Terwijl Claire in de volgende trein stapte, voelde ze zich niet meer alleen. Ze droeg de stem van Mark met haar, stabiel en beschermend, bewijs dat hun band meer was dan fysiek. Het strekte zich uit over afstand en tijd, fluisterde geruststelling, zelfs als hij er niet was.
En terwijl de trein naar voren reed, leunde ze achterover in haar stoel, getroost door een waarheid die ze voor altijd met zich mee zou dragen:
Liefde, wanneer het echt is, heeft zijn eigen manier om ons veilig te houden.
