Enkele uren voor zijn geplande executie door middel van een dodelijke injectie, deed een gevangene in rij d3ath een laatste verzoek: zijn jonge dochter te zien, die hij al drie jaar niet had gezien.
Wat ze hem toefluisterde, zou een gevangenisstraf van vijf jaar onthullen, diepgewortelde corruptie blootleggen en een geheim aan het licht brengen waar niemand op voorbereid was.
Om 6.00 uur ‘s ochtends openden bewakers de cel van Daniel Foster in de gevangenis in Huntsville, Texas. Vijf jaar lang had hij volgehouden dat hij onschuldig was aan de moord op zijn vrouw. Het bewijs leek onweerlegbaar: zijn vingerafdrukken op het wapen, bloed op zijn kleren, de getuigenis van een buurman. Toch had directeur Robert Mitchell altijd iets aan hem verontrust. Daniel zag er niet uit als een moordenaar.
Daniel had nog maar een paar uur te leven en vroeg maar één ding: zijn achtjarige dochter Emily zien. Na enige aarzeling stemde de regisseur toe.
Toen Emily aankwam, liep ze kalm en beheerst door de gangen van de gevangenis. In de bezoekersruimte kuste Daniel – mager, geketend en gekleed in oranje – haar. Ze stonden in stilte.
Toen boog ze zich voorover en fluisterde in zijn oor.
