Michael droeg ze altijd.
Minder dan 30 uur voor de executie ontving Margaret een telefoontje van Ethan Reyes, de voormalige tuinman van de familie die jaren eerder was verdwenen.
‘Ik heb gezien wat er gebeurde,’ zei hij. ‘En het is groter dan je denkt.’
Laura Foster was die nacht niet gestorven. Ethan had haar nauwelijks in leven gevonden en haar geholpen te ontsnappen voordat Michael de klus kon afmaken. Een lichaam uit een nabijgelegen ziekenhuis was verkeerd geïdentificeerd aan de hand van vervalste tandheelkundige gegevens. Laura had zich vijf jaar lang schuilgehouden – zwanger en doodsbang.
Ethan had opnames van Michael die Laura bedreigde en van rechter Brooks die besprak hoe ze met Daniel en Emily moesten omgaan.
Toen Margaret Laura ontmoette in een onderduikadres buiten San Antonio, stond ze oog in oog met een vrouw waarvan de wereld dacht dat ze dood was.
Laura leefde nog en was klaar om te getuigen.
Terug in Huntsville begreep Daniel eindelijk wat zijn dochter hem had ingefluisterd:
“Mama leeft nog. Ik heb haar gezien.”
Gewapend met opnames, financiële documenten, een psychologische analyse van Emily’s tekeningen en beëdigde verklaringen van Laura en Ethan, diende Margaret een spoedverzoek in bij het Hooggerechtshof van Texas.
De executie is voor onbepaalde tijd opgeschort.
Michael Foster werd gearresteerd voor poging tot moord, fraude en samenzwering. Rechter Brooks nam ontslag en werd later beschuldigd van corruptie.
Vijf jaar bedrog stortte in een paar dagen in elkaar.
En centraal in dit alles stond een achtjarig meisje dat de moed vond om de waarheid te fluisteren.
Soms laat gerechtigheid zich niet horen.
Soms fluistert hij.
