Enkele minuten later ging haar telefoon. Het was haar man, Mark. Zijn stem, meestal stabiel, was dringend. ‘Zat je net in de trein?’
“Ja,” antwoordde Claire, opgeschrikt door de intensiteit in zijn toon. ‘Waarom?’
Mark aarzelde niet. “Ga terug naar het station – nu meteen! Je moet terug!”
Claire bevroor waar ze stond, haar hart bonzend in haar oren. “Waar heb je het over? Waarom zou ik terugkeren?”
Er was een pauze, en toen Mark weer sprak, was zijn stem zachter, maar gevuld met zekerheid. “Je bent nu veilig. Maar iemand hield je in de gaten. Iemand die je heeft gevolgd. Iemand... vertrouwd.’
Claire’s ademtje in de rug. Haar geest herspeelde de blik van de man, zoals het haar op zijn plaats had gespeld. ‘Hoe weet je dat?’ Ze fluisterde. ‘Hoe zou je het kunnen weten?’
Maar ze voelde het antwoord al. Het was geen logica. Het was geen bewijs. Het was iets dieper.
Op de een of andere manier had Mark haar angst van mijlenver gevoeld. Op de een of andere manier had hij geweten dat ze niet alleen was in die trein.
De Bond Voorbij Afstand
Lees verder...
