Deel III: Het gebroken masker
Het knakken van een droge tak onder Alexanders schoen verbrak de betovering.
Clara draaide haar hoofd abrupt om. Haar gezicht, dat eerst nog straalde van plezier, werd in een oogwenk bleek. Ze krabbelde overeind, streek haar verkreukelde uniform glad en haar ogen waren wijd opengesperd van angst, als een dienstmeisje dat op heterdaad betrapt was.
‘O, meneer Whitmore,’ stamelde ze, haar stem trillend. ‘Het spijt me. Ik wist niet dat u thuis was… Ik was net… de was was bijna klaar en hij zag er zo eenzaam uit in het raam…’
Alexander gaf geen antwoord. Hij kon niet. Hij staarde naar Ethan.
Op het moment dat Clara opstond en wegliep, verdween de levenslust uit het gezicht van het kind. Ethans glimlach verdween. Zijn lip trilde en hij strekte zijn kleine handjes uit naar Clara, terwijl hij zachtjes jammerde. Toen Alexander naar voren stapte om hem op te pakken, deed Ethan dat niet. Hij draaide zich om en drukte zijn gezicht tegen Clara’s been.
Het was een fysieke klap. Alexander voelde iets in zijn zorgvuldig opgebouwde wereld breken.
‘Hoe lang,’ vroeg Alexander zachtjes, met een hese, trillende stem, ‘doet hij dit al?’
Clara keek naar de grond en wreef in haar handen. ‘Drie maanden, meneer. Het begon toen ik de babykamer aan het afstoffen was. Ik trok een gek gezicht naar hem, en hij… hij gaf me een klein grijnsje. Ik heb het de kindermeisjes niet verteld. Ze zijn zo streng met de ‘niet aanraken’-regels en de rusttijden. Ik kon hem gewoon niet zo achterlaten, meneer. Hij is niet kapot. Hij is gewoon eenzaam.’
‘Eenzaam,’ herhaalde Alexander. Het woord voelde loodzwaar aan. ‘Hij heeft alles. Hij heeft een team van artsen. Hij heeft een vader die twintig uur per dag voor hem werkt.’
‘Hij heeft geen CEO nodig, meneer Whitmore,’ zei Clara, haar stem plotseling moediger wordend. ‘Hij heeft een paard nodig. Hij heeft iemand nodig die met zijn knieën in het zand staat en hem laat zien dat de wereld grappig is. Je kunt een lach niet in je agenda plannen.’
