Deel VI: De geest uit de ziekenkamer
Clara ging zitten in de schommelstoel, dezelfde stoel die Alexander ooit voor zijn vrouw had gekocht, maar die ze nooit had gebruikt. Ze zag er niet meer uit als een schoonmaakster; ze zag eruit als een vrouw die de last van een zwaar, heilig geheim met zich meedroeg.
‘Ik heb hier niet zomaar gesolliciteerd, meneer Whitmore,’ begon ze, haar stem kalm ondanks de tranen in haar ogen. ‘Drie jaar geleden was ik verpleegassistent op de oncologieafdeling in de stad. Ik was daar de nacht dat uw vrouw overleed.’
Alexander voelde de lucht uit de kamer verdwijnen. Hij herinnerde zich die nacht als een wazige verzameling beeldschermen, witte gangen en een verdriet zo intens dat het hem verblind had.
“Was jij erbij?”
‘Ik was degene die bleef toen de dokters vertrokken,’ zei Clara. ‘Juliet was zo bang dat haar zoon haar stem niet zou herkennen. Ze was bang dat hij zou opgroeien in een huis van steen en geld, en dat hij zou vergeten hoe hij zachtaardig moest zijn. Ze bracht haar laatste goede uren door met mij les te geven. Ze leerde me de liedjes die ze hem wilde laten horen. Ze leerde me de gekke gezichtjes die in haar familie voorkwamen. En ze gaf me dat voorbeeld.’
Clara keek op, haar ogen fel. ‘Ze zei tegen me: « Als mijn zoon ooit zwijgt, zoek hem dan op. Breng hem terug. » Ik heb twee jaar geprobeerd om dit huis binnen te komen. Ik nam de schoonmaakbaan aan omdat dat de enige manier was om langs jullie beveiliging te komen. Ik was geen vloeren aan het schrobben, Alexander. Ik wachtte op het moment dat hij de lach van zijn moeder nodig had.’
Alexander zakte neer op de rand van de wieg, zijn hoofd in zijn handen. Tien maanden lang had hij Ethans ‘toestand’ toegeschreven aan genetica of ontwikkelingsachterstand, zonder te beseffen dat het kind simpelweg wachtte op de frequentie van de vrouw die hij had verloren.
