Deel VII: De levende erfenis
De onthulling brak Alexander niet; ze herbouwde hem.
Hij besefte dat Clara niet zomaar een verzorgster was; ze was een brug. Ze was het laatste geschenk dat Juliet hen had nagelaten, een levende verzekering tegen de kilheid van de wereld.
Hij veranderde niet alleen zijn schema; hij veranderde zijn hele leven. Hij richtte de Juliet Whitmore Foundation op , een reeks centra die bedoeld waren om kinderen met een ontwikkelingsachterstand te helpen door middel van spel en menselijk contact, in plaats van alleen klinische observatie. Hij liet Clara en haar jonge dochter intrekken in de gastenvleugel van het landgoed – niet als werknemers, maar als het gezin dat ze in feite waren geworden.
Maanden later stond Alexander weer in de tuin. De rozen stonden in volle bloei en hun geur hing zwaar in de avondlucht.
Ethan kroop door het gras, zijn gelach was nu een constante, prachtige soundtrack van het landgoed. Deze keer reikte hij niet naar Clara. Hij reikte naar zijn vader.
Alexander tilde zijn zoon op en hield hem hoog in de lucht, richting de ondergaande zon. Ethan gilde van plezier en streelde Alexanders wangen met zijn kleine handjes. Voor het eerst voelde Alexander niet de behoefte om op zijn horloge te kijken of aan een contract te denken.
‘Hij lijkt sprekend op haar als hij lacht,’ zei Clara, terwijl ze naast hen kwam staan.
‘Dat klopt,’ beaamde Alexander, terwijl hij het hoofdje van zijn zoon in zijn nek legde. ‘Maar hij klinkt als een jongen die weet dat hij geliefd is.’
De ijzeren poorten van Greenwood Hills stonden er nog, maar ze waren niet langer bedoeld om de wereld buiten te houden. Ze stonden er simpelweg om de plek te markeren waar een stil huis eindelijk leerde zingen.
